Ne yapıldığını herkes biliyordu. Bilinmeyen, bunun nasıl yapıldığıydı.
Gazetecilik söz konusu olduğunda, “işleneceğini herkesin bildiği” fakat kimsenin dile getirmediği için önlenemeyen bir cinayeti konu alan Kırmızı Pazartesi novellası örnek verilir. Kitapta, hiç kimse bu konuda konuşmadığı için müstakbel katiller etrafta rahatça dolaşır, cinayeti açıkça planlar ve sonunda da kolayca işler. Bu kitap, “bildiğini söylememenin kişilere ve topluma verdiği zarar” ile yorumlanır ve gazeteciliğin varlığının tam da bu zararın ortadan kaldırılması için oldukça önemli olduğu vurgusuyla anlatılır.
Elbette CHP yönetiminin etkinliklerine “figüran taşıdığı”, öncesinde herkes tarafından kesinkes bilinen bir “gerçek” değildi. Öte yandan, AKP yargısıyla partiye atanan eski yönetimin yapacaklarının sınırı olmadığı da herkesin gözleri önünde yaşanan kimi gelişmelerden (genel merkez binasına polisle saldırmak, bu esnada CHP’li olmayan kişilerin partiye yığılması, parti çalışanlarının haksız ve hukuksuz şekilde işten çıkarılması, il ve ilçe yönetimlerinin görevden alınması, atanan yöneticilerin parti bürolarına baskın yapması, Kemal Kılıçdaroğlu’nun güvenilmez açıklamaları, Gürsel Tekin’in mafyöz çıkışları vb.) anlaşılıyordu.
Meşruiyet krizine gayrımeşru çözümler
CHP yönetiminin yaşadığı meşruiyet krizine bulduğu çözümlerin de düştükleri siyasi düzeye uygun olması sürpriz değil. Milletvekillerinin üçte ikisi, il yönetimlerinin yüzde 90’ı, gençlik örgütlerinin neredeyse tamamı, seçmenlerinin çok büyük bir kısmı yoluna Yeni Parti olarak devam ediyor. AKP’nin, Türkiye’yi içine sürüklediği yıkım için uyguladığı programın kadroları haline getirdiği “eski yönetim”, CHP’nin tüzel kişiliğini rejime entegre etme görevini kabul etmiş görünüyor. Tarihin verdiği ve halkın talep ettiği esas roller yerine AKP’nin senaryosunda figüran olmayı tercih edenlerin, etkinliklerinde figüran kullanması da şaşırtıcı olmayacaktı(r). İşte, BirGün gazetesi muhabiri Ebru Çelik’in “figüran haberi”, herkes tarafından yakıştırılan bu gerçeği belgeleriyle ortaya koydu. Bu haliyle söyleyebiliriz ki Ebru Çelik, Kırmızı Cumartesi haberi yazmıştır. Bu haber, işleniyor olduğundan ve daha da işleneceğinden herkesin emin olduğu fakat belgesi olmadığı için kimsenin gösteremediği bir suçu -hukuki anlamda değilse de politik anlamda suç kabul edilmelidir- ortaya çıkarmıştır. Bugünden sonra “artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak” mı, bilmek mümkün değil ama şu kadarı kesin ki artık hiçbir şey eskisi gibi tartışılmayacak. Yazarın kurgusu olan Kırmızı Pazartesi günü var olmayan gazetecilik reel yaşamın içindeki Kırmızı Cumartesi günü bir kez daha ortaya çıkmıştır ve o gazetecilik figüran siyasetine karşı başrolü oynamıştır.
Anlaşılan odur ki o gün o salonda figüran olmayan tek kişi gazeteci Ebru Çelik’tir.
Not: Çelik’in haberinin “gazetecilik bakımından” değerlendirilmesi mümkündür ve hatta ihtiyaçtır. Muhakkak teknik tartışmalar yürütülebilir, mesleki yorumlar yapılabilir, söz konusu haber gazetecilik pratiğinin gerekleri bakımından incelenebilir ve bunların tümü yapılmalıdır. Bununla birlikte bugünün ihtiyacı ve bu yazının konusu bu değildir. Yine de meraklısı için kısa bir değerlendirme yapmak gerekirse, olan şudur:
Bütün baskılara, cezalara, tutuklamalara, davalara karşı ve tüm imkansızlıklara rağmen gazetecilikte ısrar eden bir gazetenin haberi saklanan yerden çekip çıkaran genç bir muhabiri, (gerçek) figüranları deşifre edip bütün senaryoyu gözler önüne sermiş ve bize oyunun perde arkasını göstermiştir. Bu “gazetecilik”tir ve “halkın gazeteciliğe neden ihtiyacı var?” sorusuna verilmiş çok güçlü bir yanıttır. Ve şu da söylenmelidir ki bugünlerde bu yanıtı veren, vermek için olmadık bedelleri göze alan onlarca gazeteci vardır. Ebru Çelik de bu gazetecilerden biridir.
İyi ki gazetecilik var, iyi ki gazeteciler var.

